Animation

De vriendin van de moeder van Robbie Williams (volg je nog) masseerde mij. Norma heette ze, Norma Jean wilde ze zijn, maar ook niet, want die is dood.

Een betere start van het Animatie-leven kon ik me niet indenken. De dagen waren lang, de nachten onbestaand of erg kort. 't Is zo'n beetje betaalde chiro, maar dan met leuke mensen, how can I not like.

Turkey, here I come. Are you ready? I know I am.

Feestjes

't Is al weer 5 dagen geleden dat'k op een feestje stond. H. Jacobs was er ook. Toen ik nog een klein jongetje was, beloofde ik haar ooit om voor eeuwig van haar te houden, die belofte heb ik al ettelijke jaren geleden op gegeven, maar toch. Het was raar haar daar te zien. Ze was weinig veranderd (behalve gegroeid dan).
Ze woonde 4 jaar samen, nu schuimt ze dronken feestjes af.
Je zou denken dat dat betekent dat mensen fuiven bezoeken als ze geen relatie hebben, maar ik zie het anders. Mensen keren altijd terug naar wat ze kennen.

Jetsletten

De voorlaatste loodjes wogen al zwaar. Binnen twee weken vertrek ik naar Benidorm, om het laatste deel van mijn opleiding tot JetAir-Animator te voltooien.
Daarna is het (max) 7 maand auf wiedersehen.

Drie dagen lopen koortsen, ijlen en hoesten, maar toch blijven doorgaan. The show must go on.
't Is wel stil, zo terug thuis.

Fotootje van Dave, de bom, en Greet, de QT.

cursus

Aldus, de eerste drie dagen cursus zitten erop. 't Was heftig, 't was leuk, volgende week schijnt het drie keer zo erg te zijn.
Mijn theorie dat je op iedereen verliefd kan worden als je wil en in de juiste omstandigheden is wederom bewezen.
Op het einde van dag 1, hadden al twee mensen met elkaar liggen neuken, ikzelf voelde me een beetje woozy about a girl en vele anderen waren geil als boter op eender wie.
Mensen hebben geen liefjes, tot ze afgewezen worden, dan plots wel.
Mensen lijken homo, en zijn het dan toch niet.
Mensen willen speciaal zijn.
Sommigen stil, sommigen luid, maar allen zijn ze op de vlucht.

Ik vlucht voor liefde.

RadioSilence

Ik ben een aantal dagen niet op blogger geraakt. IE, van MS, laat het mij niet toe. Vandaag kwam iemand tot de mooie ontdekking dat ik best eens een andere browser gebruikte. Hier ben ik dus met Opera.
Ik heb inderdaad een mac, met Safari dus, maar zit de laatste tijd meer op de PC, boven.

Boven, op de pc, kan ik de stand-alone van PartyPoker.com gebruiken. Een internet pokerspel, zowel cash als play money. I love it.
Gisteren deed ik (weer) met een tournament mee. Van de 9000+ spelers werd ik 23ste. Best een mooie plaats, vond ik.

Poker is geen spel van geluk, enkel van kansbereking. Ik ben tamelijk goed in kansberekening.
Het leverde mij een beetje "cash money" op. Niets om over naar huis te schrijven, maar alles begint ooit klein.
Verslavingen ook.

It's a post to say goodbye

Failing

Gisteren had ik een gesprek met Sara, een goede vriendin van me. Ze vertelde me hoe het met haar ging, en vroeg daarna hoe het met mij ging. Het ging zoals gewoonlijk.
Ik vertelde haar hoe ik mijn hele leven al faal. Ze zei dat ik enkel de negatieve kanten zag, en dat is waar. In elk falen zit ook een stuk slagen. Maar die positieve dingen wegen zelden op.

Vorig jaar bereikte ik mijn emotioneel dieptepunt op 24 januari, dit jaar was ik drie dagen vroeger.
Ik ben geslaagd in mijn self-fulfilling prophecy. Hooray to that.