realiteit
Soms denk ik dat de mensen in mijn omgeving niet echt zijn. Dat ze niet zijn wie ze zeggen te zijn. Dat ze ingehuurd zijn door een persoon of organisatie. Maar tegelijk weet ik dat enkel gestoorde mensen dat denken, dus denk ik het niet meer.
Echt geloven zal ik ze echter nooit.
Echt geloven zal ik ze echter nooit.
posted by Dennis Die man die jij niet kent. at 4:12 PM
5 Comments:
Dat is gewoon een beetje een vorm van solipsisme als je wat van goede wil bent en "dat enkel gestoorde mensen dat denken" is simpelweg niet waar.
Er zit een heel redelijke, sterk te funderen redenering achter, al zijn er ook tegenargumenten.
Heel interessante these trouwens, die tot nog veel interessantere vragen kan leiden. Goed op weg, Dennis...
Ik kende het woord niet, maar zocht het even op. Ik kan met tamelijke zekerheid stellen dat ik erg lang als solipsist geleefd heb. Pas een half jaar of jaar terug besefte ik ineens dat de mensen rondom mij niet bestaan ter verfraaing van mijn bestaan, maar daadwerkelijk eigen bestaans leiden.
Ik vind het nu nog vreemd naar iemand te kijken, en te denken "die man gaat zo meteen zijn sloffen aandoen en voor de kachel de krant lezen", of "die vrouw koopt een zak chips omdat haar kinderen jarig zijn." Zulke dingen, ze beangstigen mij ook voor een deel.
Nog vroeger dacht ik "op dit moment zijn miljoenen mensen tegelijk hun tanden aan het poetsen", maar dat was nog steeds een vorm van solipsisme, aangezien ze dat deden om mijn gedachte waar te maken.
Goed op weg.. Ik weet niet. Ik dacht eerst te leven naar het gedicht van Robert Frost 'The Road Not Taken", aangezien die op het eerste zicht mooi en individualistisch lijjkt, maar er spreekt een erg dualistisch beeld uit, misschien overweegt dat negatieve beeld zelfs.
Hoe ben jij op weg, Roel? Geldt de invitatie enkel voor januari of kan ik ze later ook nog checken? Al hoop ik ze deze maand nog te kunnen innen.
Ik betwijfel of je echt kan 'leven als een solipsist'. Het is een beetje zoals met scepticisme. In theorie kan je het aanhangen maar het valt heel moeilijk te verdedigen dat je naar die theorie kan leven. Ikzelf denk dat de argumentatie die dat wel verdedigt net standhoud maar dan blijft de vraag in welke mate dat in je leven te integreren is. Nauwelijks, denk ik dan, maar ik ben van beide niet zeker.
Ik bevind me al jarenlang in het schemergebied van het scepticisme, waar het solipsisme ook schuilhoudt en me van tijd tot tijd weet te verlokken. Het blijft interessant.
De invitatie houdt nog wel even stand maar na januari zal het weer drukker worden.
Bewust kan je geen solipsist of sceptisist zijn.
"Bewust kan je geen solipsist of sceptisist zijn."
Hoe ziet u dat? Ik zou net zeggen dat je er bij uitstek bewust voor en van moet zijn...
Post a Comment
<< Home